O rei espido
Alguén terá que dicir que o rei vai espido, mellor dicilo en colectivo; dicir que os cortesáns adúlano de xeito interesado porque lles sirve para vivir sen dar pancada, e que nos apampa o muro de silenzo que hai sobre a realidade, pano real e abafante.
Alguén terá que dicir que falla a estrutura do modelo económico e social da globalización capitalista, que tras un decenio de fortes crecementos económicos no PIB ( ese crecer que supón a eliminación e malbaratamento da nosa terra ) a resaca dos mesmos sexa un enorme excedente pero terriblemente repartido: todo para o empresariado, e a perda de poder adquisitivo nos salarios reais das traballadoras e traballadores certificado pola central de balances do Banco de España.
Beneficios empresariais producidos polos traballadores e traballadoras e que non foron investidos en modernizar o noso aparato produtivo, en mellorar a estabilidade no emprego, en reducir a precariedade laboral, en transformar, en suma, un modelo económico aínda dabondo ancorado nos baixos salarios, a precariedade e a produción con baixo valor engadido. Polo contrario semella que cando volve a ruxir a crise : máis paro, inflación e carestía da vida, tornan outra vez a pedir que se afoguen co cinto os que xa estamos sen el. Petición mesturada coa esixencia de que compitamos con ferocidade entre nós, para o que non dubidan en alimentar un discurso xenófobo sobre a inmigración.
Mentres, precipítannos na crise os superbeneficios empresariais, nun trebón que ten que ver coa formidable maquinaria de enxeñería financeira que devora e pola que se van horas e horas de traballo, os soños da vida, as arelas da meirande parte da sociedade e as capacidades de autogoberno das sociedades. E arden polígonos industriais clandestinos, sen servizos e con empresas onde non hai dereitos sindicais ou de calquera outro tipo. U-la prosperidade de antes para os traballadores; só nos esixen os sacrificios de hogano.
Porén, serán as loitas polo emprego estable e con dereitos, o gasto social nos servizos públicos, os investimentos públicos contracíclicos, o investimento en gasto social, os que permitan pór as bases doutro modelo social, baseado na xustiza e a sustentabilidade, as que poden devolver a clase traballadora a confianza nas súas capacidades para producir humanidade, para enfrontar a barbarie da globalización capitalista, que xa non se anuncia, que xa está nos nosos centros de traballo, universidades, barrios... O rei vai espido e co noso traballo e porvir.
Comentarios (10)
A globalización vense vindo abaixo e o que queda é o Imperialismo a secas e as corporacións seudomonopólicas: os cartos de Bush non rescatan a banca €U, só a USA, non era que xa non había fronteiras, e, o €$tado era millor reducido ó mínimo???)
Pero Yolanda, quen che enganou? Quen che fixo crer que fuches algunha vez unha traballadora?
Iolandiña, deixa a demagoxia barata, anda.
Desculpa Iolanda, xa hai tempo que o di moita xente. Ti sabes quen é Carlo Taibo, Eduardo Galeano, Noam Chomsky, Jean Ziegler, Javier Corcuera, Joseph Stiglitz, Susan George, Vandana Shiva, Arundhati Roy,Marta Harnecker, Naomi Klein, Amy Goodman? A verdade é que o teu artigo é totalmente prescindíbel e superficial tendo en conta a sabedoría destes homes e mulleres. Por certo, estou totalmente de acordo con Longchamp, ti non te apertas o cinto.
Iolanda é un pouquinho demagóxico non?
A pesar de que Gaviotero e outros mostran o seu desagrado, o artigo é oportuno e os seus argumentos hoxe mesmo difíciles de rebater.
Seica IU e o PCE pasaron de anceiar a revolución mundial a "loitas polo emprego estable e con dereitos, o gasto social nos servizos públicos, os investimentos públicos contracíclicos, o investimento en gasto social".
Precisamente se algo tense demostrado é que sen unha cousa non se vai dar a outra. Xa tendo en conta só Europa, poruqe se temos en conta os países do 3º mundo...
Eu non sei onde está a demagoxia da que falades algúns sen dicir en que consiste.
Ai, ai, ai!
Non está ben, Yolanda que perdalo tempo actualizando a sección de opinión en Vieiros, con este artigo barato, mentres hai unhas longas noites de pedra, entre as dúas últimas actualizacións da web http://www.esquerdaunida.org da organización da que eres Coordinadora Xeral, 19 de xuño do 2008 e 6 de setembro do 2008, máis grave tendo en conta que a organización EU-IU e IU están atravesando unha seria e máis que posible definitiva crise interna e de confianza. Non é de responsables. Nestas circuntancias, non deberas perdelo tempo en calquera cousa que non fora resolvela crise interna en EU-IU ou a labor de concelleria do Concello de Ferrol, por respeto á militancia e @s votant@s de EU-IU.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Iolanda Díaz
Naceu en Ferrol en 1971. Exerce como avogada na súa cidade natal. Milita no PCG e é coordenadora nacional de Esquerda Unida. Formou parte, como tenente de alcalde, do goberno local ferrolán .
Máis opinións
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
GZ-Sete
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto