Vieiros

No lombo do Atlantico. Baixa o pdf con todos os relatos
Vieiros de meu Perfil


NO ANDAIME

Flexibilidade si, pero non políticas de cartón pedra

10:00 22/04/2008

Hai algúns que están demasiado acostumados a facelo mal e por riba cobralo caro. E hai outros que están demasiado dispostos a poñérllelo fácil. Propóñolles esta reflexión a conto do tirapuxa sobre as recentemente estreadas Normas do Hábitat Galego promovidas por Vivenda.

A enxurrada de críticas onde estes días combinaron forza construtores, certa parte do sector arquitectónico, PPdeG, e arietes políticos municipais, é unha arremetida clara contra un deses exemplos lexislativos deseñados para furar fondo en tradicións de malfacer e mudar cara a modelos de mellores prácticas. A resistencia a ese cambio nace da obstinación contra a viraxe no modelo de país.

Botarlle un ollo a este noso paísiño de feísmos consentidos fai cómico escoitar a alguén denunciar que se pretenda "exceso de regulación" á luz de normas como esta. Pero iso foi o que lle escoitamos dicir á oposición parlamentaria. A mesma oposición que xa turrara duro en favor das inercias e soberbias que desde anos decoraron de ladrillo a fronte da costa facendo do caos urbanístico marca da casa.

Seica segundo eses teóricos do "deixar facer", no noso país non hai feísmos, interiores nin exteriores, e xa o sector se autorregula. Seica non hai xente vivindo en salóns reconvertidos nun par de habitacións e cuarto de estar con medio tabique e un biombo de todo a cen, ninguén transforma armarios empotrados nun cuarto con literas, non se deseñan nichos sen fiestra á procura de estudantes con reducida bolsa que espremer... Seica non hai improvisadores, charlatáns nin chapuceiros no sector da construción.

Ao meu ver, o máis preocupante é a novidade de que desde dun dos pés políticos do goberno abrollen estas bochas municipais de insensatez imprudente. Nun país de crebacabezas arquitectónicos e planos revirados atopámonos agora rexedores con visión limitada de país que apelan á cobiza fácil do ladrillo no canto de insistir, por exemplo, a prol de cambios no modelo de financiamento local. Vendidos ao compromiso do día seguinte máis que ao de pasado mañá.

Bo será que trasacorden. A Galiza cómprenlle políticos e sectores empresariais que asuman esa visión de futuro e decidan. Pidan flexibilidade e diálogo. Pero oxalá que non sexa escusa para conceder cambios que apenas maquillen un país de cartón pedra e oculten a cotra por baixo da alfombra. Que a flexibilidade non torza a aposta por cambios reais e profundos que vaian ao miolo dos problemas.

4,75/5 (24 votos)


Comentarios (3)

baltar69 #1 22/Abril/2008 baltar69
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

estouche ben de acordo contigo. tamén co espírito que parece rezumar esa lei da que tanto se fala e que tampouco coñezo, pero que entendo como patrimonio de tódolos galegos, non soio do sector profesional da construcción. pero ollo, non sexamos máis papista que o papa, sobre todo no asunto feismo.
na comarca donde somos, empezando pola vila, téñense cometido múltiples aberracións ó abrigo do concello e da urbanidade lexítima e domocrática que nos legou aquel. ben.
pero unha boa parte de elas, no medio rural, foron melloras indispensabeis para a vida das xentes, de xentes ben olvidadas durante xeracións, aqueles docas que, por extrano que pareza os egresados da escola de chicago, son os alicerces da galicia actual.
unhas xentes ( e conste que non estou sendo demagóxico se non realista ) ás que caro lles custaba pagar a seguridade social e que foron ampliando e facendo melloras según se ía aforrando, xa que por entón primábase o aforro e os cretos podían supoñer entre o 16 e o 20% de interés ( ou o 30 en caso de non poder satisfacer un pago en plazo ).
ahora que xa somos europa, que a coruña forma arquitectos e entre uns e outros váise un pico entre normas subsidiarias e licencias, entre aparelladores e proxectos, rexeitamos como feas esas construccións de ladrillo visto de portomarín adxacentes á vella estructura de pedra ou eses alpendres de bloque, pero alí os nosos avós poideron cagar dentro nas noites de invernía mentras a choiva pingaba na cuberta de uralita e secalos chourizos e os xamóns unha vez que a vella lareira deixou paso as cociñas lacunza.
o valor de ese suposto feismo non estaba no paisaxismo se non na propia subsistencia desta poboación. e parece ridículo falar tanto de el ou adicarlle un posto de honra na voz de galicia cando se está a instalar nos montes ( eso sí, non escoito a ningún colexio profesional queixarse nin a nengún político negarse; máis ben vexo como uns e outros estiran a man vendendo o de todos e cargando os beneficios as súas contas, sempre polo partido de turno e polo futuro dos séus fillos )toda esa lexión de xeneradores eólicos que sí son un real atentado á natureza e á fermosura da paisaxe como tampouco vexo un intento mínimo de obligar as eléctricas a enterralas liñas de alta que surcan os montes e os vales, non vaian desplomarse as súas accións no parqué de madrí e non poder repartir o 40% de ganacias entre os asociados este exercicio.
algo que sempre me chama a atención da xente que vive en vilas ou cidades é a forma en que baixa do coche e ula o horizonte, como pon cara de comprensión mentras olla as ruíñas do vello pazo de pedra e como torce o xesto cando nora que o monte cerrado de fai dous anos deixou paso a unha casa luminosa con cerre de perpiaño e piscina. qué bonito sería sair de chantada cara o miño e ver a beleza e a pureza da paisaxe do século xix, o discurrir ráudo do río baixo a ponte vella de belesar, subir ao castro candad e oubear ó lonxe ou sentarse horas mirando como baixan as augas pingadeiras pola bacariza para rematar escachafoulándose nas penedas de pincelo amortigüando o chío dos carros que se escoitan de lonxe...
e que fermoso voltar ó calor da auga quente que circula dende os queimadores de roca, á protección da choiva tras do climalit e o wisky das oito da tarde mientra la perrita blanca menea el rabo en el salón y suena la segunda de sibelius. si, que bonito, que hermoso.
quizás até agora, o peor que tivemos en galicia, foron os políticos. éstos, como ben lles chamaba arzalluz tamén torcendo o xesto, empecínanse en negarnos calquera mellora, calquera outra dignidade que non pase por baixar a cabeza e sacala gorra diante da súa casa de gusto indiano con venezianas de madeira sempre pechas e pedra serrada que asemella indeleble o paso do tempo.

Xiurisma #2 23/Abril/2008 Xiurisma
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

Estupenda reflexión. E magnífica conselleira de vivenda que trae sensatez ao circo esperpéntico da construción en Galiza. Toca seguir para seguir gañando batallas (se é que esta está gañada...) Parabéns polo artigo.

Quicol #3 24/Abril/2008 Quicol
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

A maioría da poboación galega votara polo cambio e é normal que as minorías con intereses afectados protesten. ¡Menos mal que, nalgún sector deste goberno, escoitase á xente desexosa do cambio!

Novo comentario

É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.

Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:





Locais:
GZ-Sete