Vieiros

No lombo do Atlantico. Baixa o pdf con todos os relatos
Vieiros de meu Perfil


Palestina e a culpa europea

12:33 23/06/2007

¿É responsable Europa da traxedia palestina? A interrogante é oportuna para observar, desde outra óptica, o que está sucedendo en Palestina nos últimos días.

A fragmentación política e territorial en Palestina, cunha Gaza controlada por Hamas e unha Cisxordania dominada por Al Fatah, certifica un escenario que ten as súas raíces nos efectos exteriores da vitoria electoral de Hamas dentro da Autoridade Nacional Palestina (ANP) en xaneiro de 2006, especialmente ante a reacción que este resultado electoral provocou en EEUU, Israel e Europa.

A “traizón” de Europa
En primeiro lugar, o actual escenario evidencia o alcance dunha estratexia de acoso e boicot internacional contra un movemento, o Hamas,  considerado por Occidente e Israel como “terrorista”, pero lexitimado democraticamente nas urnas en Palestina.

Hamas nunca tivo opción real de gobernar na ANP porque os actores internacionais, principalmente EEUU, Israel e Europa, seguían apostando pola opción de Al Fatah, a fin de nivelar a correlación de forzas internas en Palestina e evitar a supremacía de Hamas. Este illamento internacional cara Hamas e a aplicación de embargos financeiros contribuíron a espallar o drama da poboación civil palestina.

Tacitamente apoiando esta política de “acoso e derribo” contra o goberno do primeiro ministro islamita Ismail Haniya, EEUU e Europa contribuíron a atenazar a posición de Haniya cara os elementos máis radicais de Hamas, esgotando os sectores moderados do partido islamita, quizais coa pretensión de minar unha referencia democrática para Oriente Medio desde a perspectiva do islamismo político e non dos partidos laicos afíns a Occidente, tales como Al Fatah.

En segundo lugar, a Unión Europea, membro do Cuarteto de Paz para Oriente Medio xunto a EEUU, Rusia e a ONU, amosou unha notoria ineficacia para deseñar unha alternativa diplomática de paz, que permitira balancear a preponderancia do eixe tradicional de EEUU e Israel.

Con Hamas no poder e o posterior embargo exterior, Europa pechou á ANP a posibilidade de abrir unha xanela ao exterior e un respiro financeiro, tras anos de estancamento nas negociacións de paz con Israel, que podería haber contribuído a minorar as tensións políticas e o padecemento da poboación civil palestina.

Europa aliñouse na senda deseñada por Washington e Tel Aviv de apoiar a Al Fatah e illar a Hamas, unha estratexia que no seu momento incluso chegou a especular coa provocación dunha posible crise interna na ANP destinada a desacreditar o goberno de Haniya, adiantar eleccións e permitir o retorno dunha dirección “renovada” de Al Fatah ás estruturas de poder da ANP.

A “palestinización” rexional

Con todo este escenario, resultaba obvio que a violencia se apoderaría dos territorios palestinos. Os combates entre milicias de Hamas e Al Fatah e a fragmentación xeopolítica territorial en Gaza e Cisxordania supoñen un pulso de poder interno favorable aos elementos militantes máis radicais de ambos bandos, así como visualiza unha maior rexionalización do conflito, en mans de actores externos con influencia na crise palestina, tales como EEUU, Israel, Irán e Siria.

Ante esta traxedia, a atribulada poboación palestina podería confrontarse cunha única opción: o exilio. Unha media de 10.000 palestinos abandonan anualmente Gaza e Cisxordania, ante a crise económica, a violencia sectaria, o aumento da criminalidade e a indiferenza internacional.

A posibilidade de conformar a figura do “palestino exilado”, probablemente tentado a marcharse a Occidente e outros países árabes sen posibilidade de retorno, aumenta o drama dos máis de catro millóns de refuxiados palestinos que amosan unha dura e terrible realidade en países como Líbano, Siria, Xordania e Exipto.

Exilados ou refuxiados, esta realidade non debe descartar, a mediano prazo, un posible intento de recolonización civil e militar por parte de Israel, principalmente en Cisxordania, mentres acelera o illamento de Gaza, cunha poboación que amosa un 88% de pobreza extrema, radicalizada polo dominio político e paramilitar de Hamas.

Nesta estratexia de illamento de Hamas participa agora o presidente da ANP, Mahmud Abbas, quen acusou a Haniya e as milicias islamitas de perpetrar un “golpe de Estado”. Non obstante, a ruptura anunciada por Abbas constitúe de por si un golpe contra o principal goberno dentro da ANP, controlado por Hamas.

Gaza contra Cisxordania?
Os peches nos canais de relación entre Hamas e Al Fatah, executados por Abbas e propiciados por Occidente e Israel, supoñen a culminación da táctica de illamento total cara o movemento islamita e a configuración dunha Palestina territorial e politicamente dividida, con mínima capacidade de reacción.

Con Gaza controlada por Hamas, Israel e Exipto observarían un “territorio islamizado” fronte ás súas fronteiras, desnivelando a correlación de forzas en Oriente Medio, cunha posible inclusión de Siria e Irán en Gaza, a través de Hamas, e de EEUU, Israel e Europa apoiando política, militar e financeiramente a Al Fatah en Cisxordania.

Esta especie de exercicio xeopolítico cirúrxico reproduce un escenario similar ao que sucede actualmente no Líbano, outro espazo territorial martirizado polos intereses externos e o fomento das tensións sectarias.

Todo este escenario conflitivo en Palestina, Líbano e Iraq, así como o reforzamento rexional de Irán e a reinsertación de Siria como actor de importancia, confirman o estrepitoso fracaso do plan de democratización para o Gran Oriente Medio concibido por George W. Bush no 2004.

Un fracaso que tamén salpica a Europa, porque o seu “poder brando” non serviu nin para modificar a unilateral dirección de Washington, nin para aliviar as penurias palestinas, nin para conciliar os conflitos que asolan Oriente Medio. 

4,33/5 (6 votos)


Comentarios (5)

Galiza-Israel #1 24/Xuño/2007 Galiza-Israel
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

O autor di:"...contra un movemento, o Hamas, considerado por Occidente e Israel como “terrorista”, pero lexitimado democraticamente nas urnas en Palestina". Eu pregunto, poden as urnas lexitimar a calquera organización? Sexa cal sexa o seu ideario e o que é máis importante o método de "traballo"? Sen necesidade de acudir a un Hitler que gaña as eleccións democraticamente, dicir que a vitoria de Hamas viola os propios Acordos de Oslo. Nos que ponse como condición para concorrer as futuras eleccións do que logo foi a ANP a renuncia ao terrorismo. Ben curioso que moitos que renegan da posibilidade de que o Estado Español negocie con ETA, esixen de Israel que negocie e recoñeza a quen o quere destruir. Non deixa de ser chamativo que incluso en casos tan flagrantes e evidentes como este, nos que incluso unha parte (Al Fatah) ten clara a responsabilidade de Hamas, resulta que para algúns Israel sempre é culpábel. Polo seu indibidábel interese,achego de seguido o que a CARTA FUNDACIONAL de Hamas di.

Galiza-Israel #2 24/Xuño/2007 Galiza-Israel
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

QUE DI A CARTA FUNDACIONAL DE HAMAS?

Por Daniel Jonah Goldhagen, profesor en el Centro de Estudios Europeos de Harvard, y autor de Los verdugos voluntarios de Hitler y La Iglesia católica y el Holocausto.

Se ha hablado mucho sobre el llamamiento de la Carta fundacional de Hamás a la destrucción de Israel y, en opinión de algunos, la necesidad de que Hamás renuncie a dicho objetivo como condición suficiente para que se le otorgue legitimidad internacional, ayuda económica y reconocimiento diplomático. Sin embargo, un examen de la Carta (disponible en la página web http://www.palestinecenter.org... revela que Hamás, también conocido como Movimiento de Resistencia Islámica, no tiene como único propósito (por equivocado o mortífero que sea) la destrucción de Israel, sino que se rige por una actitud nazi y genocida respecto a los judíos en general.
No sería extraño que un autodenominado movimiento palestino de liberación hablara de Israel en términos poco elogiosos, e incluso (si le concedemos licencia para exagerar un poco) cargados de veneno. Pero la Carta de Hamás, en sus 9.000 palabras, utiliza un tono nazi y maniqueo para enfrentar a judíos, israelíes y sionistas (que aparecen de forma bastante intercambiable en el documento), no sólo con los palestinos, sino con el islam, que, para Hamás, es sinónimo de todo lo bueno. “Israel, al ser judío y tener una población judía, desafía al islam y los musulmanes” (artículo 28). Esta afirmación, pese a ser asombrosa, no es sorprendente, dado que Hamás considera a los judíos e Israel como un mal cósmico. Con un estilo sacado casi directamente de los manuales nazis, Hamás asegura que el sionismo “no duda en emprender ninguna vía ni utilizar cualquier medio despreciable y repulsivo para hacer realidad sus deseos”. ¿Y cuáles son esos deseos? “Acabar con las sociedades, destruir los valores, disolver la responsabilidad, hacer vacilar las virtudes y eliminar el islam. Apoya la distribución de drogas y sustancias tóxicas de todo tipo con el fin de facilitar su dominio y su expansión” (artículo 28).
Hamás cree que los judíos no sólo tienen unos deseos increíblemente malignos, sino que -a diferencia de otros- además son enormemente poderosos y capaces de obtener sus deseos. En un delirante fragmento antisemita que recuerda a los ideólogos nazis más extremistas, la Carta afirma que los judíos han acumulado una riqueza que les ha permitido “hacerse con el control de los medios de comunicación mundiales, tales como agencias de noticias, prensa, editoriales, emisoras de radio y otros semejantes. [Asimismo han utilizado] esta riqueza para fomentar revoluciones en varias partes del mundo, para beneficiar sus intereses y recoger los frutos. Apoyaron las revoluciones francesa y comunista, y han apoyado la mayoría de las revoluciones de las que oímos hablar” (artículo 22).
Después de esta fantasía tan enloquecida (entre las organizaciones clandestinas presuntamente usadas por los judíos para apoderarse del mundo, el documento destaca los clubes de los Rotarios), la Carta de Hamás describe el poder y la maldad de los judíos en términos más siniestros: los judíos “usaron el dinero para hacerse con el control de los Estados imperialistas y les obligaron a colonizar muchos países con el fin de explotar sus riquezas y extender en ellos su corrupción. En cuanto a las guerras locales y mundiales, es una realidad -y nadie lo niega- que estuvieron detrás de la Primera Guerra Mundial, para acabar con el califato islámico. Recogieron los beneficios materiales y se adueñaron de muchas fuentes de riqueza. Lograron la Declaración Balfour y crearon la Liga de Naciones para gobernar el mundo a través de ella. También estuvieron detrás de la Segunda Guerra Mundial, que les permitió recolectar inmensos beneficios del comercio de materiales de guerra y prepararse para la creación de su Estado. Inspiraron el establecimiento de Naciones Unidas y el Consejo de Seguridad para sustituir a la Liga de Naciones como forma de gobernar el mundo”. Por si esta absurda letanía antisemita no fuera suficiente, Hamás declara, según el método típicamente nazi de atribuir cualquier mal a los judíos, que “no hubo ninguna guerra que estallara en cualquier sitio en la que no estuvieran presentes sus huellas” (artículo 22).
¿Cuánto poder bastará para satisfacer a los judíos? Según Hamás, “los planes sionistas no tienen fin y, después de Palestina, desearán la expansión desde el Nilo hasta el Éufrates. Después de asimilar la zona en la que hayan plantado las manos pensarán en seguir expandiéndose, y así sucesivamente. Su plan puede verse en los Protocolos de los Ancianos de Sión” (artículo 32). Hamás, como los nazis, opina que los judíos forman parte de una conspiración secreta internacional para dominar el mundo.
Ante un enemigo tan diabólico, Hamás está empeñado en hacer que el mundo islámico actúe de la única manera apropiada para este peligro. La negociación, el compromiso, llegar a una forma de convivencia con Israel y los judíos, es impensable (la propia existencia de los judíos en Israel se considera una afrenta contra el islam). Lo concebible es la yihad, la destrucción. Tras proclamar que cada centímetro de Palestina, incluido todo Israel, es palestino e islámico, la Carta de Hamás, como corresponde a su imagen diabólica de los judíos, declara que “las iniciativas
las llamadas soluciones pacíficas y las conferencias internacionales para resolver el problema palestino son contrarios a las creencias del Movimiento de Resistencia Islámica”. ¿Por qué? Porque “renunciar a cualquier parte de Palestina significa renunciar a parte de la religión; el nacionalismo del Movimiento de Resistencia Islámica forma parte de su fe, el movimiento enseña a sus miembros a adherirse a sus principios e izar la bandera de Alá sobre su patria mientras libran su yihad” (artículo 13).
Así, pues, ¿qué pueden hacer Hamás y todos los musulmanes? Pese a la afirmación meramente formal de Hamás de que su espíritu “humanitario” le permitirá tolerar a judíos y cristianos sólo con la condición, imposible de cumplir, de que vivan bajo el dominio islámico fundamentalista (artículo 31), la lógica genocida del documento fundacional contra los judíos es explícita: “Hamás está deseando poner en práctica la promesa de Alá, cueste el tiempo que cueste. El Profeta, que la paz y las oraciones estén con él, dijo: ‘El momento no llegará hasta que los musulmanes luchen contra los judíos (y los maten); hasta que los judíos se oculten tras rocas y árboles, que gritarán: ¡Musulmán! ¡Aquí hay un judío que se esconde detrás de mí, ven y mátalo! No sucederá en el caso del Gharqad, que es un árbol judío” (artículo 7).
¿Es posible desviarse de este camino genocida? No; según el artículo de la Carta inmediatamente posterior al llamamiento al genocidio, titulado El lema del Movimiento de Resistencia Islámica, está consagrado por Dios: “Alá es su objetivo; el Profeta, su modelo; el Corán, su Constitución; la yihad, su camino, y la muerte por la causa de Alá, su creencia más sublime”.
Ésta no es ninguna lectura selectiva de la Carta de Hamás, como puede verse por el gran número de citas textuales. Sus trastornadas descripciones de los judíos, diabólicas y casi nazis, y sus sueños de aniquilación forman, junto a la insistencia en la devoción servil de los musulmanes a la interpretación fundamentalista que hace Hamás del islam, el núcleo de este documento inflexible, canónico y de inspiración divina que constituye el equivalente a la Declaración de Independencia. Después de toda una vida dedicada a estudiar el nazismo y su carácter radicalmente asesino, siempre me resisto a utilizar el adjetivo “nazi” para calificar a otros movimientos censurables, antisemitas o genocidas. Ahora bien, independientemente de las diferencias, el antisemitismo y la lógica asesina del contenido, la estructura retórica y el sustrato de esta Carta y este partido político son inequívocamente nazis.
Imaginemos si un territorio o un país próximo a Estados Unidos, Alemania, Francia, Gran Bretaña o cualquier otro Estado estuviera gobernado por un partido político que, de acuerdo con el espíritu de una Carta como ésta, hubiera aterrorizado y asesinado repetidamente, mediante atentados suicidas, a los ciudadanos de uno de esos países, y que hubiera hecho público un documento regulador en el que se hablara de los estadounidenses, alemanes, franceses o británicos tal como Hamás habla de los judíos, con un llamamiento no sólo a la destrucción de su país, sino al asesinato en masa de su población. ¿Acaso los habitantes de ese país dirían que, en el momento en que ese partido político -debido a las intensas presiones internacionales y económicas- renunciara de boquilla a su propósito de destruir el país vecino, ya sería un socio aceptable para construir la paz? ¿Dirían que un partido político con unas convicciones tan profundamente irracionales, que fomenta un odio tan implacable y utiliza el lenguaje del asesinato en masa, debe recibir un volumen de ayuda internacional que sólo servirá para contribuir a mantenerle en el poder y facilitar sus intenciones asesinas?
No debemos restar importancia a la Carta de Hamás, decir que son sólo palabras que no significan nada en comparación con cualquier concesión retórica que pueda hacer ahora ante las presiones políticas y económicas (hasta el momento, Hamás ha defendido de forma categórica cada palabra de su Carta genocida). Pocas veces en el mundo moderno se ha visto un partido político que contenga en su Constitución ese odio enloquecido y esa voluntad descaradamente asesina respecto a otro pueblo. Todavía menos frecuente ha sido que un partido así se hiciera con el poder. El programa del Partido Nazi en 1920 también tenía un enorme contenido antisemita pero, comparado con la Carta de Hamás, su demonología y sus calificativos son moderados. Los Gobiernos, los partidos y los dirigentes políticos no suelen emplear un lenguaje de aniquilación. Dados los inmensos costes políticos que tiene hablar de esa forma, cuando lo hacen, siempre debemos tomarles la palabra. Los últimos 100 años nos han enseñado que, cada vez que expresan sus sueños asesinos, como Hitler, lo dicen en serio.

breixoak #3 24/Xuño/2007 breixoak
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

Esto de Galiza-Israel xa non sei se tomalo coma unha antroidada. Primeiro arman a de San Quintín no BNG e agora fan causa a conta deste opinador en vieiros. Cadaquén é libre de facer o que queira (os palestinos téñeno un pouco máis difícil). Home a min do Hamás non me gusta pero este arrebato de amor por Israel sigo sen entendelo. Ademais, tanta campaña mediática desta asociación non parece razoábel. Por exemplo, no tema do expediente ao señor Valadés en Vigo. El ten o dereito a defender as causas que estime opotunas, faltaría máis, pero acaso non sabía de sobra a postura do BNG no asunto palestino-israelí cando entrou a militar no Bloque?. E como se un entra no PP e logo arma un rebumbio porque quere saír da OTAN e pide que O partido se aliñe coa causa de Fidel e Chávez. Señores, un pouco de coherencia que algún semella estar para saír na foto...

carlosteixeira #4 25/Xuño/2007 carlosteixeira
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

Do Bloque non direi nada. A verdade é que non me sorprende nada o tema. No tema Israel, home, non é cousa de amorios nin de desamorios. Cando menos no que a min respecta. Eu creo que hai unha evidente distorsión interesada anti-Israel nos medios. Estámolo vendo agora co tema de Gaza. Algúns xa non saben como facer, que dicir para botarlle a aculpa a Israel. Que AlFath di que a culpa é de Hamas? Minten. Son prosionistas.

Roquinho #5 26/Xuño/2007 Roquinho
[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

Xa coñecemos o ideario de Hamas, e agora ¿Podemos coñecer cal é o ideario do estado de Israel?
Porque gustariame saber cal é a lexitimidade para a existencia dun estado israelí en Palestina e a ausencia dun estado Palestino, porque é algo que o día de hoxe aínda non entendo. Cando se dibuxou un estado Israelí, alo polo 1948, en territorio palestino, contemplabase tamén un estado palestino que a día de hoxe aínda non existe.
De tódolos xeitos tamén me gustaría saber que habitantes de que estado permitirían que o mesmo fose dividido para darlle cabida a outro por imposición duns paises que nese momento o colonizaban. Cal é o dereito de Israel a vivir en Palestina e ter estado propio e quen lle dou ese dereito, ¿Foron os palestinos?
Por poñer un exemplo: ¿Teñen estado propio os Xious en EEUU?

Novo comentario

É preciso que te rexistres para poder participar en Vieiros. Desde a páxina de entrada podes crear o teu Vieiros.

Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:





Locais:
GZ-Sete