Vieiros

 
O que podería parecer unha tolería poida que non o sexa tanto. A universidade ten que abrir a mente e ser espello da diversidade, tamén lingüística. Estamos, ademais, en plena febre de intercambios internacionais de estudantes e o inglés é o latín de hoxe. Sen esquecermos que, a falar, apréndese falando. 

 

Aínda máis: a introdución do inglés como lingua vehicular opcional en certas materias produciría un efecto interesante sobre os monolingües recalcitrantes do castelán (que en dereito disque, segredo a voces, son a maioría do profesorado e a maioría do alumnado: verbigracia, o dereito autonómico impártese con total frescura en castelán). En efecto, postos a empregar o argumento da “universalidade” para desprezar o galego e aferrarse ao castelán como lingua-única-de-prestixio, pois, iso, velaí tes universalidade da boa!, por elevación, “in your face!” 

Digamos logo que, de seu, a medida debería ser benvida polos que estamos a prol de que, na universidade, o galego tome espazos de prestixio, se consolide con naturalidade, en pé de igualdade con calquera e, de paso, -esta é unha pequena maldade- que os monolingües casteláns de Galicia Bilingüe e demais andrómenas mentireiras saiban a que sabe a súa menciña. Para equilibrar o cotarro, vamos, e para aproveitar a fondo, dunha vez, esa oportunidade estratéxica única que temos neste recuncho galego da aldea global: ser destros en galego, que nos une ás raíces para seguirmos sendo o que somos, e nos abre ao portugués e a toda a lusofonía; movernos sen problema en castelán que forma parte das nosas vidas e das de cincocentos millóns máis de homes e mulleres; e agora, vaia, do inglés, que é esa cousa na que esbardallamos para entendernos cun paquistaní, unha sudafricana e, con toda probabilidade, un finlandés. 

 

Desde aquí, logo, noraboa a iniciativa. Que espero que vaia acompañada polo sentidiño. E, sobre todo, que non vaia envolveita na mensaxe de que o uso do inglés é válido, o do castelán admisible, pero o do galego repudiable. Porque iso si, neste país, nesta hora,  sería un comportamento antixurídico. A que si, señor profesor?