"É chocante que algúns arremetan contra quen pretende que se cumpra a legalidade"
O escritor mantén os seus argumentos e afirma sentirse vítima dunha "estratexia de linchamento" logo de ter recorrido o premio González Garcés.
A polémica aberta pola retirada a Eduardo Estévez do premio de poesía González Garcés continúa viva, principalmente nos blogs. Pero tamén Xavier Lama quixo entrar no debate, a través dun comunicado no que reafirma os seus argumentos, e explica as razóns que o levaron a impugnar a primeira decisión do xurado. Afirma que tivo a certeza da relación entre o blog de Eduardo Estévez e o poemario gañador a partir das propias declaracións de Estévez nos medios comunicación dixitais e impresos: "Estévez non semellaba consciente dos límites estrictos e precisos que fixan as bases. Non daba creto".
Lama defende, ademais, que "ese blog non contiña tres poemas nin medio dúcia, non. Tratábase dun poemario ben consolidado, que incluía 24 ou 25 poemas" e engade que "non se trataba dunha publicación efémera. Nada que ver cunha eventual lectura dalgúns poemas nun acto público, nin co suposto proceso anterior de work in progress que insinúan algúns". Lama láise finalmente do que cualifica de "estratexia de linchamento" contra el, "parece chocante que algúns pretendan arremeter cunha contundencia insólita contra quen pretende que se cumpra a legalidade". Incide en especial contra "o espectáculo alimentado nalgunha web, sen dúbida por un grupiño de colegas que manexan varias claves en Internet e fan insinuacións dunha repugnante baixeza moral".
Pola súa banda, Manuel Bragado escribe que Eduardo Estévez "é o autor da obra literariamente preferida polo xurado, o que o sinala como o gañador moral do certame" e engade "do triste proceder dos que intentan gañar os premios literarios nos despachos, é preferible calar". E María Lado exprésase en termos parecidos: "non había razón de xustiza para impuganar o libro de Eduardo Estévez e que facelo demostra moi mala fe". E Mario Regueira escribe este venres que "estamos ante o feito terríbel de que, nunha disputa interna, alguén chamou un exército estranxeiro para que entrase na República das Letras a arrebatar un botín polo que xa se combatira en boa lide. E a cousa supera á metáfora".
Mentres, nunha nova anotación, Marcos S. Calveiro, escritor e avogado, dirixe o debate cara ao ámbito xurídico, analizando deste xeito a decisión do xurado: "acudir a Lei de Propiedade intelectual e partir dun erro sobre a normativa xurídica a aplicar, non estamos ante una problema de dereitos de autor senón ante un estrito problema contractual civil". E tamén Juan Blanco Valdés afonda nos aspectos xurídicos da polémica, cualificando de inconcibible ""o ditame dos asesores xurídicos da institución convocante", posto que un blog "non é, baixo ningún punto de vista unha edición (...) é unha forma de comunicación pública".
Eis a carta completa de Xavier Lama:
1.- Hai uns meses comunícanme que fun finalista do González Garcés despois dun disputado debate, que remata con 3 votos a 2 a favor de Estévez, quen me merece todo o respecto. Nada que obxectar, por suposto. Ese mesmo día entérome a través dunha coñecida web galega que unha parte do poemario do gañador fora publicado nun blog (mesmo inclúe enlace de acceso), algo que corrobora o propio autor nunca entrevista. En posteriores intervencións nos medios, indica que ese poemario foi elaborado nun proceso público e que tivo máis lectores na rede dos que podería lograr nunca en formato libro (no xornal La Opinión). Así é como me enterei da conexión do libro gañador co blog: por manifestacións do propio Estévez, que non semellaba consciente dos límites estrictos e precisos que fixan as bases. Non daba creto. Parecíame abraiante, tendo en conta que eu visitara ese blog en varias ocasións (polo menos en cinco), porque estaba interesado na análise de webs e bitácoras literarias cunha finalidade que queda á marxe deste debate.
2.- Ese blog non contiña tres poemas nin medio dúcia, non. Tratábase dun poemario ben consolidado, que incluía 24 ou 25 poemas (cifra máis ca significativa). Certo que uns poucos presentaban dúas versións, que diferían nunha palabra, nunha liña, nun principio ou nun final, pero resultaban total e abolutamente identificables. O blog estaba centrado absolutamente na construción dese poemario e o seu resultado final permaneceu colgado na rede desde o ano 2006 ata o 2008. É decir, non se trataba dunha publicación efémera. Nada que ver cunha eventual lectura dalgúns poemas nun acto público, nin co suposto proceso anterior de work in progress que insinúan algúns. Pero por favor... O material do señor Estévez puido ser baixado da rede, imprimido (como eu fixen no seu momento ao completo, poema a poema ) ou fotocopiado durante dous longos anos. Un material que en absoluto pode considerarse anónimo, porque vai ligado evidentisimamente ao seu nome.
3.- Certo que ese poemario puido completarse con outros textos para a presentación ao premio, claro está. Pero quixera poñer un ejemplo. Imaxinen que un autor vai divulgando unha novela a través da Internet, con obvias derivacións promocionais, e que deixa de publicala cando leva unhas 150 ou 170 páxinas. Despois faille un engadido textual final e preséntaa ao premio Xerais ou ao Torrente Ballester, poñamos por caso. Alguén nos seus cabais podería considerar que esa novela é inédita e anónima, malia que se introduzan correccións, matizacións, etc.? Pois algo semellante ocorría neste caso.
4.- Tendo en conta que o texto de Estévez parecía conculcar flagrantemente a condición de anónimo (ninguén parece incidir nisto) e de inédito, formulei un recurso por se o xurado estimaba cotexar o publicado na Internet co poemario do gañador. En caso de que se reproducisen eses textos no libro premiado, semellaba obvio que procedía considerar como cuestionable a súa presentación ao premio. De feito, veño de coñecer que se rexeitara outro libro, porque apareceran varios dos seus textos publicados nunha revista. Ese si e o outro non?
5.- O xurado decidiu por unanimidade (non por catro votos fronte a un) que incumpría as bases. Os seus integrantes son Luz Pozo Garza, Álvarez Torneiro, Gonzalo Navaza, Manuel Forcadela e Medos Romero. Eses son os "despachos" onde conseguín o premio. Radicalmente afirmo que non tiven xamais, nin teño ata este momento, o máis mínimo trato persoal con ningún deles. Non me quedará máis remedio que poñerme en contacto con algún a partir de agora para recabar informacións que descoñezo. O que está claro é que ese xurado podía ratificar a concesión de premio a Estévez, cambiar de gañador ou declaralo deserto. Só falta que alguén insinúe que lles puxen unha pistola na caluga para lograr o galardón.
6.- Resulta curioso comprobar cómo se organizan algunhas informacións. Toda esta polémica xorde a partir dunha carta aberta do sr. Estévez (a quen tratarei de respectar en todo momento), que se adianta á divulgación da decisión do xurado, supoño que nunha estratexia conducente a preservar a súa imaxe e a definir o debate conforme aos seus intereses. Chama a atención que certos medios de comunicación non parezan interesados por ir ás fontes; é decir, por coñecer, en primeiro lugar, o texto do dictame do xurado. Tamén me consta persoalmente que algunha persoa se sente manipulada neste debate, xa que descoñecía toda a información.
7.- Parece chocante que algúns pretendan arremeter cunha contundencia insólita contra quen pretende que se cumpra a legalidade. Ou o que me suxiren, despois de todo o exposto, é que debía quedar quieto, non impugnar, non comunicar o que eu sabía, vivir no "país dos caladiños" e non cuestionar ren? Semella que o que me propoñen algúns é que hai que mirar para outra beira e deixar que corra o río da vida... Repúgnanme os que van pola vida mendigando premios literarios, buscando valedores nos xurados, os que recorren a camarillas dun xeito impune. Nunca caín nin caerei en semellante baixeza.. De aí o perverso dalgunhas insinuacións.
8.- O máis abraiante é o espectáculo alimentado nalgunha web, sen dúbida por un grupiño de colegas que manexan varias claves en Internet e fan insinuacións dunha repugnante baixeza moral. Desde posibles sopros do xurado ata que eu tamén tiña poemas que non eran inéditos no meu libro, o catálogo resulta alucinante. A insidia, a falsidade e a calumnia campan ás súas anchas. Pero se isto só é un premio literario, non a invasión de Iraq... Un amigo meu defíneo como unha "estratexia de linchamento". Outro recomendábame que non escribira nada, que deixara pasar todo isto, porque a Internet, despois de todo, pode converterse no territorio perfecto para a impunidade. Hai outras opinións, pola contra, con nome e apelidos que respecto absolutamente.
Novas relacionadas
Comentarios (18)
despois de uns días fóra dedico un par de horas a ver todo o que perdín eses días. danilo (no http://cabaretvoltaire.canalbl..., de onde tamén copio o meu comentario) foi suficientemente explícito na súa explicación que me parece moi acertada. aínda así quería plantexar unhas dúbidas:
- punto 1 de lama: se nin el mesmo asociara ata que o dixo o autor o blog co libro do concurso cómo é que se viola o anonimato? se o xurado fallou, como todos, sen asociar o blog co texto é que o señor lama é un iluminado que se ve na obriga de abrirlle os ollos ao xurado? non sei se tou no certo pero creo que ninguén asociou o blog co texto ata que o autor o dixo entón existe anonimato.
-punto 2 de lama: claro que os borradores teñen moitísima relación coa obra final porque se non fose asi non serían borradores de unha obra senón de outra.como se pode considerar escritor alguén que afirma que unha liña dun poema non cambia o seu sentido completo. dixo maria lado citando: non é o mesmo estar fodido que estar fodendo. que pouco respecto para os que sí coidan liñas, versos, acentos para non publicar chapuzas. pareceme que estamos a observar un dos maiores casos de prepotencia e arrogancia da literatura galega.
- punto 3 de lama: el mesmo fai a diferencia entre divulgación e publicación. divulgación para cando fala da rede e publicación cando apunta ao papel. el mesmo deixa ben clara a diferencia. e respostando: si, consideraríase diferente porque seguramente nas páxinas engadidas existiría un descrición de personaxes ou accións que complementan, arredondan, etc.,a narración breve apresentada ao comezo. de feito non é o primeiro caso nen o último de autores que morreron con proxectos sen terminar e son os fillos ou parentes quen terminan a novela e asi se fai constar: a novela do fillo ou parente baseado nos escritos do autor.
- punto 4 de lama: isto xa é o colmo da prepotencia. lama como iluminado que decide que o criterio do xurado é errado. pocuo respeto ao traballo dos demais señor lama. o xurado antes de emitir fallo desbota textos porque non cumpren as bases ou porque os recoñecen ou os motivos que teñen. sempre antes de emitir o fallo. o libro de estevez pasa ese cribo porque ninguén o recoñece, porque ninguén asocia a ramon caaveiro con eduardo estevez, nin os poemas coa bitácora. é anónimo completamente. por ir un pouco máis aló... se somos un pouco sérios eu tamén li algún dos seus versos antes de ir a concurso... entón teño dereito a impugnar o seu accésit?
- punto 5 do señor lama: esta é unha recomendación persoal a lama: no caso de que espere que alguén o crea polo menos sexa coherente nas súas declaracións porque no diario cultural afirma coa súa propia voz que falou co comisario do premio antes de poñer o recurso. como sabe calquer persoa se vostede pon un recurso dirixe os seus escritos e dalle entrada no rexistro da diputación. sen falar con ninguén, sen ter trato con ninguén implicado no proceso, simplemente co/coa señor/señorita de turno que estexa no rexistro. non é nada difícil para os que traballamos nas hemerotecas remontarnos ás críticas literarias de A Nosa Terra e ver que os conflictos entre o señor Seoane e Estevez veñen de moi atrás, dunha reseña moi mal encaixada polo comisario. Respecto ao da pistola na caluga foi o mesmo xurado que nas declaracións públicas da Voz de Galicia afirmou que lles comunicaran via lexislador que se non aceptaban a impugnación isto acabaría nos xulgados e non o esqueza: non acaba porque Estevez non quere, porque respeta ao xurado nas súas decisións, na primeira e na segunda.
- punto 6: se eu fose xornalista probablemente tamén lle retiraría a miña amizade porque o traballo do xornalista é chegar a información antes que os demais. a diputación nin fixo nin fai pública a súa decisión pero neste país tan pequeno todo se sabe e grazas a deus que se sabe! porque non sería xusto para os que estamos do outro lado da barreira que se secuestrase información. non sei no caso dos demais pero no meu non existe campaña orquestrada, simplesmente protesto porque me parece unha actitude prepotente, égolatra e que senta uns precedentes terribles na nosa litertura. remito ao artigo de paco castro no galicia hoxe en que fala dos sentimentos dunha xeración na que evidentemente non o inclúen.
- punto 7: aínda non sabe que a poesía non é legalidade? Debería mirar o curriculum de Estevez e ver que non lle fai falla mendigar premios. os escritores dos noventa seguen apresentandose a un ou dous premios e de resto publican sen andar en sarillos. iso non é o que se corresponde coa actitude de funcionario público que gaña o esquio e impugna o garcés
- punto 8: as miñas opinións non son anónimas e se o desexa pode contactarme en lalbertovillar@gmail.com. non debería confundir nin ter pataletas de neno pequeno cando se abre o debate tan necesario no noso país. a xente reclama porque ten dereito e temos dereito a non estar de acordo con que se premie a segunda obra. sexa elegante e acépteo vostede tamén. hai alguén que escribe mellor do que vostede. e xúrolle que non pertenzo a ningunha camarilla e se non me cre ou non pretende admitir as miñas opinións neste planeta xa sabe mellor ca min onde tan os xulgados.
Carai, carai, ben se ve por qué a alguns lles parece tan pouco elegante recorrer á xustiza. Facédesvos a picha un lío ou é que só queredes ver as razóns que apriorísticamente vos convencen.
Imos ver, mentes preclaras:
Punto 1: a Lama non se lle podía ocorrer relacionar o blog co libro porque sinxelamente non coñecía o libro e non podía imaxinar que reproducira os poemas do blog ata que o declarou o propio autor. Unha vez que iso se produce, a pregunta é: sabían isto xa os membros do xurado? Sabíano só algúns que se moven máis por internet e outros non? Pois a ver se pondo un recurso se aclaran, se isto se aceptou conscientemente ou de que vai a cousa.
punto 3 e punto 4: pódese elaborar unha obra todo o que se queira e unha palabra pode cambiar o significado esencial do conxunto, pero iso non fai un poema novo senón unha nova versión do mesmo poema.
punto 4: que un considere que un xurado puido equivocarse e faga as alegacións pertinentes non quere dicir que vaia de prepotente a corrixir a ninguén. Simplemente non está de acordo e protesta, como luisalberto fai agora.
punto 5: pois é unha mágoa que Estévez non recorra á xustiza para seguir a súa argumentación. Sempre quedará a dúbida de se non o fixo porque por esa vía non tiña nada que rascar. Seguramente está con Mario Regueira que no seu blog aboga polo libelo. Con ese método ninguén valora os argumentos, sinxelamente lánzanse ataques e insultos e créase un estado de opinión.
punto 6: que lástima que todo teña que chegar ao terreo persoal. Cando con alguén non estás de acordo non se trata de dialogar mantendo a calma para contrastar argumentos, non: declárase inimizade furibunda e ponse cruz e raia ao todo pola parte, á persoa polo incidente. Non me parece a mellor maneira de ir pola vida.
punto 7: os poetas dos noventa publican con premios e sen premios, e diría que non só os poetas dos 90. E a poesía non é legalidade pero os concursos poéticos non son poesía en si mesmos e teñen unha parte de legalidade.
punto 8: a xente reclama porque ten dereito, vostede mesmo o di. Ou uns si e outros non?
Que peniña, que peniña dá todo isto.
"O caso é que este asunto fecha en si mesmo un problema secundario ao que a xente das letras está reaccionando dun xeito consciente ou inconsciente. Estamos ante o feito terríbel de que, nunha disputa interna, alguén chamou un exército estranxeiro para que entrase na República das Letras a arrebatar un botín polo que xa se combatira en boa lide. E a cousa supera á metáfora. Até os conflictos literarios máis encarnizados resólvense, habitualmente, polas reglas literarias, e maiormente por medios literarios. A queixa, o debate, en último caso o libelo, a protesta ou o reto... As cousas teñen moito fondo, pero nen sequera no fondo de todo hai gabinetes xurídicos, ou só os hai en casos de flagrante mala fe e evidente treizón ás reglas do xogo. As bases dos premios non se fan por un modelo lexislativo porque se presupón que os que xogan entenden o contexto no que están xogando, e que se están xogando algo que non é cuantificábel materialmente. Como se xulga se un texto é mellor ca outro? Cando un xurado fala, nunca fala con obxectividade. Os mellores poemarios da historia da nosa literatura se cadra nunca gañarían un concurso deste tipo, e hai moitos outros que gañando mil premios non conseguen convencer ao público nen aos seus coetáneos. Dentro dese contexto é absurdo pedir a foto finish, moito máis con artimañas, e aproveitando ocos e incompetencias."
http://oportodosescravos.blogs...
Canto tempo que non se falaba de poesía galega na prensa
xavier, clarísimo.
cando un(ha) se presenta a algo (concurso, oposicións...) hai que ter ben clariñas as bases e aceitalas.
Ás veces ha ique baixar da torre de marfil á pura realidade. Se para mandar o poemario, andamos afoutes, tamén para ler as bases.
Noraboa.
eu coido que as bases están do lado de Estévez e é unha mágoa que non vaia loitar polo seu premio diante da xente de lei que llo sacou. Felicítoo pola súa elegancia, pero se a xente se pon tan teimuda co asunto das leis, le-gal-men-te, no Estado Español, unha obra sen ISBN é unha obra inédita. o do anonimato non figura nas bases. Figura que había que envialas baixo plica, que é o que fixo Estévez. En fin, os poemarios do un e do outro aínda non están publicados. Cando saian os libros, xa os lectores dirán...
Despois de ler o texto de Lama comprendo muito mellor algunhas cousas.
Eu tiña a impresón de que o Estévez tiña razón, porque parecía que os textos no seu blog estiveran uns días.Cousa voandeira e tal...Agora mesmo matino que puido xogar con vantaxe, porque leo o do Lama vencellado co que podería pasar cunha novela posta en parte na rede e acho que ten muita razón.
O que se podería facer é cambear as bases dos concursos para precisar iso dos blogs, pero tampouco é normal concorrer con poemas que outro puido imprimir, como mesmo di o Lama
O prémio havia que dar-lho ao Mário Regueira e deixar-se de óstias:
"estamos ante o feito terríbel de que, nunha disputa interna, alguén chamou un exército estranxeiro para que entrase na República das Letras a arrebatar un botín polo que xa se combatira en boa lide. E a cousa supera á metáfora".
Para apresentar um texto a concurso, normalmente deve ser inédito... e se saiu num blogue pois... isso no meu 'idiotolecto' chama-se 'publicar'. Então a grande cagada seria dar-lhe o título mundial a quem não cumpre as bases... Estamos ante um flagrante caso de amiguismo prevaricativo?
(Estes po(rr)etas nossos... que família!)
Também é casualidade (ou causalidade?), que a única pessoa que reclama, é à que lhe dam o accesit (por dous votos ao seu favor, contra três a favor de Estévez. Por certo, como é que tem este dato X.Lama?). Das outras várias dúzias de poetas que enviarom os seus poemários, nengumha fai reclamaçom nengumha.
Será casualidade, será.
Olha, não era melhor fazeres um blogue ou repartires brochuras na rua? Pareces um profeta destes que anunciam o final da humanidade... Para além disso simplificas muito na tua exposição, a realidade é bem mais complexa.
Um saudinho.
Eu estou con Lama, porque tivo o valor de plantar cara diante dun sistema que permite todo tipo de cazoladas. Hai autores que mandan dous ou tres poemiñas publicados por aí para darse a coñecer. Iso pasa cos autores consagrados, que non poden permitirse (vaidade sobre todo) quedar de segundos ou levar un accésit e que gañe un novato ou recén chegado.
Limpeza absoluta, cumprimento das bases e definición precisa nas mesmas xa! Que ninguén xogue con vantaxe, nin os consagrados nin os que comezan. Que rematen xa os vellos truquiños!
Continúo coa mensaxe de antes, porque me quedaba por contar que eu estou convencido de que tamén me "pinzaron" un premio de mala maneira. Déronme un accésit nun concurso e o que quedou de primeiro publicara varios textos. Era unha maneira de darse a coñecer diante do xurado, porque hai autores que non poden permitirse o anonimato total.
Téñenme contado trucos dos máis miserentos para que os recoñezan. Se volos explicara aquí, non o poderiades crer. Por iso estou seguro de que este debate vai axudar a que se clarexen algúns conceptos. Se alguén ten colgado un poemario en Internet durante dous anos, xa rematado o que Lama denomina "work in progress", iso é igual? O seu autor participa anonimamente? Eu creo que as bases dos concursos deberían especificar iso e tamén o da publicación en revistas e noutros medios.
Para outro día quedan as conexións entre participantes, xurados e demáis.
Este texto tan longo do profeta lusista está literalmente "fora de lugar", non? Non poderían trasladalo a outro lado? Pódese tirar para baixo correndo co rato, pero é un pouco incómodo.
Aínda que por outro lado... creo que demostra que pola rede circula un porcentaxe de chalados significativo.
Canto á polémica na que estamos, menos mal que se van atrevendo a falar os que están do outro lado da voz dominante (agora é máis moderno dicir hexemónica) e nunca chegaron a denunciar! Claro está que a gran lección deste affaire e que vale máis calar, iso tamén.
Os "escritores" galeguinhos que querem prémios olhando para o dedo, entanto a Lua(sofonia) percorre o seu caminho no firmamento estrelado...
que demo pintan nestes tema os lusistas?
todo lles serve, pra un roto ou un descosido...o lusismo é a panacea... para o cancro, o despido libre ou as hemorroides.Se o lobby luso ten un estado
podia facerse notar na galiza dunha vez,e deixar de bater a cangalla...
Aceitamos todos mas...Galiza para os galegos quem não estiver bem que vá embora!
http://olevantadordeminas.blog...
totalmente de acordo. resulta triste observar como o que comezou como um debate mesmo muito interessante foi evoluíndo ao que diz o levantador: "Vaia, ao final, cando os argumentos frouxean, teñen que saír a colación as de todos coñecida “insidia, falsidade e calumnia” do blogomillo!
claro que podemos ser colegas ou nom mas o que caracteriza aos adultos é a capacidade de poder reflexionar deixando um bocadinho de lado a afectividade. por mui parentes ou colegas que sejamos de estevez se a obra fosse firmada com o seu nome, editada ou com algo que nom achassemos correcto também seriamos capaces de dizer: “bem estevez, foi um erro e está bem que te retirassem o premio” e nom passaria nada de nada. mas o debate nom é de colegueos senom de conceitos, de bases, etc. e nisto continuo a admirar a estevez já que no seu blogue colgou todos os links e nem só os que falam a favor dele. também os que nom. a ver se desta aprendemos algo.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
GZ-Sete
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto