Vieiros

#1 12/Decembro/2007 AGIL

[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

Parabéns!!! Primeiro, ao indignamente acusado. A seguir, a todos nós: Parece que não é tão grave conhecer o que aconteceu há anos nem dar nomes a apelidos dos indivíduos que então desempenhavam funções públicas, as que forem.
Que pretendiam esses familiares? O bom nome dum mau homem? Cada um é filho das suas obras (isto mesmo o disse José Antonio, el primo de la rivera...)

#2 13/Decembro/2007 outrolector

[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

PArabens tamén!! Unha moi boa nova!
Animo ao autor a publicar ese estudo. A miña xeración e a dos meus fillos temos, como aparece no cartaz, dereito a saber. A xeración dos meus pais tamén, pero agora xa van vellos e xa bastante tiveron con vivir a vergoña do golpe do 36 e do franquismo, uns sabendo algo máis, e outros algo menos, do que pasaba.

#3 13/Decembro/2007 ecoe

[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

Os estudios sobre a represión do Franquismo contra a población non son polémicos, como di o texto, pois os historiadores, como o resto de centíficos, operan no seu caso cas metodoloxías axeitadas á investigación histórica.

O que ocorre é que, lóxicamente, os asasinos non deixaron proba algunha -algunha sí, pois sempre hai quen lembra ver a quenes viñeran buscar ás víctimas á casa, ou quenes sentían e miraban chegar a altas horas da madrugada a certos viciños, etc.-. Mais dificil en xeral sería dicir quenes ían a San Simón facer as sacas ou ós cárceres mesmo improvisados.

Encargados os asasinos de non deixar rastro ningún, e fóra de contrastes de varias fontes, cando é posible, que sinalen a personas concretas implicadas, son ben coñecidos xa a nível galego os reducidos grupos sociopolíticos que tomaban parte activa directa nas actividades de represión, polo que de ese restrinxido entorno formaban parte os mentores e directores "intelectuais" que confeccionaban listaxes que un subgrupo estricto de "plural" composición -cívicos/caballeros ou outros nomes locais + falanxistas (os máis xóvenes ían á fronte de guerra) + elementos militares da garda civil- realizaba a operación, non sin que utilizaran en ocasións mesmo brutais e sanguinarios elementos do lumpen para cometidos máis degradantes ainda que o propio asasinato.

Elementos destacados de empresarios e comerciantes (patronal) da época, mesmo xóvenes "intelectuais" que máis tarde adquiriron notoriedade, e discrecionalmente algún outro colectivo socioeconómico segundo as localidades, tomaron parte activa nos variados cometidos da represión desde o Franquismo. Eran o franquismo socioeconómico.

As familias afectadas polos asasinatos e polas represións moi variadas qsue sufriron ó longo de toda a vida -sempre en "sospeita"- nunca se viron resarcidas do sufrimento, pois nunca o €$tado €$pañol condenou -en forma política e social- aqueles feitos, por eso seguen a conservar o medo a dicir e falar, en absoluta e abourante lóxica.

As familias dos represores, xeralmente moi coñecidas por ter prosperado axeitadamente, mesmo de antes do Franquismo, non poden pretender prolongar o silencio "de cementerio" como pretenderon os seus devanceiros cos asasinatos e a borrada de calquer tipo de indicio acusatorio nun futuro, sempre incerto.

O básico da represión do Franquismo na Galiza, -onde, como noutras partes, non tivemos guerra civil, senón golpismo antidemocrático e fascista que abreu inusitadamente a represión e asasinato, a caza Humana, como o facía na altura o nazifascismo hitleriano e musoliniano- está publicado pioneiramente nas actas do I Congreso da Memoria de Narón (2003) pola asociación Memoria Histórica Democrática, lugar onde a familia denunciante do Dionisio tomou os datos relativos ó seu familiar.

#4 13/Decembro/2007 Pedrel

[Valora este comentario Positivo 0 Negativo]

¡Parabéns!Dionisio. A Galiza vai medrando tamén nos eidos da memoria e da experiencia. A xente da Terra de Montes chea de ledicia polo teu traballo e pola sentencia.